strona glówna
praca
nuty darmowe
sklep internetowy




KLARNET

KLARNET, instrument muz. z grupy aerofonów, drewniana cylindryczna rura zakończona z jednej strony lekko rozszerzającą się czarą głosową, z drugiej płasko ściętym ustnikiem, do którego przylega pojedynczy stroik. Rozwinięty system klap decyduje o dużych możliwościach techniczno-wyk. tego najruchliwszego po flecie instrumentu dętego drewnianego. Najczęściej używane k.: w stroju A (transponujące o małą tercję w dół), B (o wielką sekundę w dół), C (nie transponujący), mały Es (transponujący o małą tercję w górę), mają skalę chromatyczną sięgającą w pisowni od e do a3 (w muzyce solistycznej do c4). K. w stroju C, o najostrzejszym brzmieniu, używany jest do dziś w ork. tanecznych i kapelach lud. K. w stroju A w zasadzie wyszedł z użycia, jego partie realizowane są obecnie na k. w stroju B, w związku z czym ten ostatni często zaopatruje się w dodatkową klapę, umożliwiającą wydobycie najniższego dźwięku klarnetu A. O brzmieniu dźwięków k. decyduje ich wysokość (niskie są ciemne, środkowe – głuche, przytłumione, wysokie – jasne, wyraziste, najwyższe – ostre, przenikliwe) oraz strój instrumentu (im wyższy strój, tym ostrzejszy dźwięk). Początki k. sięgają ostatnich lat XVII w., kiedy J.C. Denner udoskonalił starą franc. chalumeau. Dalsze ulepszenia wprowadzili synowie Dennera, a następnie J. Beer, J.F. Simiot, C. Janssen i L.A. Buffet. W II połowie XVIII w. k. wszedł do orkiestry symf., stając się wkrótce jednym z głównych jej instrumentów, o dużej skali i znacznej ruchliwości; był też wykorzystywany jako instr. solowy. W XIX w. budowano k. również w innych strojach, z których dziś używany jest czasem k. altowy F lub Es oraz basethorn – rodzaj k. altowego w stroju F. – K. basowy, basklarnet, najczęściej w stroju B (skala w pisowni e-c3, w brzmieniu D-b1), ma znacznie większe rozmiary, zakrzywioną do góry czarę głosową i stroik osadzony w zakrzywionej rurce metalowej. Zbudowany przez G. Lota w 1772 i udoskonalony przez A. Saxa wszedł do orkiestry symf., gdzie realizuje w zespole instr. dętych drewnianych głos środkowy lub najniższy; dzięki zaletom kolorystycznym i znacznej ruchliwości może występować również solo. Mniejszą rolę odegrał zbudowany w końcu XIX w. k. kontrabasowy. Odmianą k. jest bathyphon.


Konkurs Muzyczny "Individualis"

 
stat4u