strona glówna
praca
nuty darmowe
sklep internetowy




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FLET - instrument muzyczny dęty z grupy drewnianych. Zakres dźwięków fletu wynosi trzy oktawy od c1 do c4. Odmianami fletu są: flet piccolo o stroju o oktawę wyższym c2 do c5 oraz flet basowy o stroju f do f3. Istnieje ćwierćtonowa wersja fletu, którą stworzyła holenderska współczesna flecistka Eva Kingma.
Flet w odróżnieniu od pokrewnemu mu fletu prostego jest instrumentem poprzecznym. Składa się z prostej, pustej rury zamkniętej od strony ustnika. Ustnik jest prostym otworem. Dźwięk kształtowany jest przez zamykanie lub otwieranie otworów nawierconych na długości rury. We współczesnym flecie otwory zamykane są klapami. Tradycyjnie flety wykonuje się z srebra, posrebrzanego mosiądzu lub nawet złota. Współcześnie flety często wykonywane są z tańszych metali lub ich stopów mających podobne właściwości.
Dźwięk fletu, bardzo przyjemny i określany jako "słodki" łatwo łączy się z większością instrumentów orkiestralnych. Jest też ważnym instrumentem solowym.
Istnieją poszlaki, które pozwalają wierzyć, że flet poprzeczny znany był już w starożytności. Na pewno jednak był znanym i popularnym instrumentem już w średniowieczu. W XI wiecznej kopii z modlitewnika św. Grzegorza z Nazianz, którego oryginał pochodzi z IX wieku znajduje się rysunek pasterza grającego na flecie poprzecznym. W następnych wiekach flet pojawia się często w ikonografii świeckiej i kościelnej. Flet staje się częstym atrybutem anioła, prawdopodobnie ze względu na "niebiańskie" brzmienie. Występuje także w ikonografii militarnej, obok bębnów i trąb. Analiza obrazów o charakterze świeckim pokazuje, że flet poprzeczny obok prostego był często wykorzystywanym instrumentem dworskim obok lutnii, harfy i rebec.
Pierwszym zbiorem muzycznym, w którym zawarta jest muzyka na flet pochodzi z około 1330. Śpiewnik Johannesa Hadlauba zawiera 54 pieśni przeznaczonych na głos przy akompaniamencie skrzypek i fletu. Około 1360 poeta Guillaume de Machaut, w jednym ze swych pism wyjaśnia różnice pomiędzy fletem prostym a poprzecznym. W tym samym czasie Eustache Deschamps w swych pismach sugeruje, że flet jednakowo nadaje się do wykonywania muzyki dworskiej jak i militarnej.
W 1533 Pierre Attaingnant w Paryżu publikuje dwie kolekcje 58 pieśni. Większość z nich desygnowana jest na flet, inne na flet prosty lub na oba instrumenty. W 1600 Aurelio Virgiliano w swym Il Dolcimelo zawiera Ricercate na flet. Jest to pierwsza znana solowa kompozycja na flet. W 1702 Michel de Labarre's componuje Pieces pour la flûte traversière avec la basse-continue. Pierwsza barokowa kompozycja na flet. W 1707 Jacques Martin Hotteterre, publikuje pierwszy podręcznik gry na flecie Principes de la flûte traversière. 1740 Fryderyk Wielki, zamiłowany flecista amator zostaje królem Prus. W 1779 zaczyna swą karierę jako cudowne dziecko, niewidomy Friedrich Ludwig Dülon, pierwszy wirtuoz fletu. W tym samym czasie powstaje wiele solowych utworów na flet pisanych przez wszystkich wielkich kompozytorów klasycystycznych. Pod koniec XVIII wieku na Paryskim konserwatorium naucza aż pięciu profesorów gry i kompozycji na flet. W wieku XIX popularność fletu zaczyna nabierać rozmiaru manii, przypominającą tę związaną z gitarą w latach sześćdziesiątych XX wieku. Flet staje się ważnym instrumentem amatorskim, zajmuje też stałe miejsce w orkiestrze i jako instrument solowy. Występuje wielu wirtuozów instrumentu: Ludwig Dülon (1769-1826), Charles Nicholson (1795-1837), Theobald Boehm (1794-1881), Charles Nicholson (1795-1837), Caspar Fürstenau (1772-1819), Joseph Richardson (1814-1862), Joseph Richardson (1814-1862), Adolphe Hennebains (1862-1914) i inni.
W XX wieku flet utrzymuje swoją popularność w muzyce poważnej. Szczególnie wraz z odkrywaniem muzyki baroku, staje się ważnym instrumentem. Zostaje także, choć w dość ograniczonym zakresie zaadaptowany jako instrument jazzowy.
Flet prosty - dęty instrument muzyczny z grupy drewnianych. Jest jednym z najprostszych instrumentów muzycznych. Wywodzi się od ludowej fujarki i posiada podobną konstrukcję. Grający dmie w ustnik, powietrze w komorze rezonacyjnej zostaje rodzielone na dwa strumienie, z którego jeden opuszcza instrument przez szczelinę, a drugi poddany wibracji przepływa przez prostą rurę. Podobną konstrukcje mają piszczałki organów Otwory nawiercone w rurze otwierane lub zamykane palcami grającego, a przy większych jednostkach z pomocą klap, kształtują dźwięk do odpowiedniej wysokości.
Flety proste strojone są do dźwięku c lub f. Jego prostota, brak konieczności strojenie oraz łatwość gry powoduje, że jest popularny wśród amatorów, oraz wykorzystywany jako instrument w nauce muzyki na zajęciach z wychowania muzycznego. Flet prosty w muzyce poważnej używany był w muzyce dawnej. Współcześnie wykorzystywany jest w muzyce folk.
Flet prosty posiada pięć standardowych wielkości: flet sopraninowy - zakres dźwięków f2 do c5, flet sopranowy - zakres dźwięków c2 do f4 , flet altowy - zakres dźwięków f1 do c4, flet tenorowy - zakres dźwięków c1 do f3, flet basowy - zakres dźwięków f do c3


Konkurs Muzyczny "Individualis"

 
stat4u