strona glówna
praca
nuty darmowe
sklep internetowy




 

 

 

 

 

KONTRABAS podobnie jak inne instrumenty z tej rodziny (skrzypce, altówka i wiolonczela) powstał w początkach XVI wieku. W przeciwieństwie jednak do tamtych nie ma źródeł w żadnym z dawnych instrumentów. Początkowo prawdopodobnie był wiolonczelą o niższym stroju. Ze względy jednak na to, że pudło wiolonczeli było zbyt małe by odpowiednio wzmocnić tak niskie dźwięki, zaczęto budować większe instrumenty. Pierwsze znane odniesienie do instrumentu pochodzi z pism Preatoriusa (1571-1621). Pisze on o instrumencie nazwanym violon da gamba sub-base. Był to monstrualny instrument o wysokości ponad ośmiu stóp (ponad 2,4 m), posiadający pięć strun. Podstrunnica wyposażona była w progi, a instrumentalista czytając nuty z partytury, grał je o oktawę niżej, co jest zresztą standardową praktyką do dziś. Kontrabas opisany przez Preatoriusa był przedstawicielem włoskiej szkoły budowy tego instrumenty. Mniej więcej w tym samym czasie powstała niemiecka szkoła budowy kontrabasów. Instrumenty niemieckie były nieco mniejsze i miały inną konstrukcję pudła. We włoskich basach tylna ściana pudła była wypukła (z rodzajem podłużnego garba), podczas gdy w niemieckich płaska.
W okresie baroku kontrabas był używany sporadycznie. Jego wielkie rozmiary oraz problemu z uzyskaniem strun, produkowanych z preparownych jelit utrudniał zastosowanie. Dopiero wraz z wynalezieniem nowych, srebrnych, strun kontrabas stał się funkcjonalnym instrumentem i wszedł do normalnego zestawu orkiestralnego. W XVIII wieku kontrabas ostatecznie przyjmuje standard używany do dziś, tracąc jednocześnie progi na podstrunnicy.
Aby uzyskać jeszcze niższe tony kontrabas wyposaża się w skomplikowane urządzenie przestrajające strunę E lub dodaje dodatkową niższą strunę strojoną do C. Eksperymenty w osiąganiu coraz niższych dźwięków z kontrabasu doprowadziły do budowy dziwacznych instrumentów jak np. Oktabass, trzy strunowa odmiana kontrabasu o wysokości ponad 3,9 m, zbudowana przez Jean-Baptiste Vuillaume w 1849. Na oktabasie grało jednocześnie dwóch instrumentalistów. Najniższym dźwiękiem granym przez instrument był C. W 1989 Amerykanin John Geyer zbudował jeszcze większy instrument Grand Bass mierzący 4,5 m wysokości.
Pierwszym wirtuozem kontrabasu był Domenico Dragonetti (1763-1846). Dzięki niemu kontrabas znalazł swoje miejsce w orkiestrze. Giovanni Bottesini (1821-1889) wzniósł sztukę gry na kontrabasie do zenitu czyniąc z niego instrument solowy. Swą grą zainspirował Verdiego do skomponowania solowej partii na ten instrument w operze Otello. Stałe miejsce pośród pierwszoplanowych instrumentów w orkiestrze kontrabas zajął za sprawą Ryszarda Wagnera, który rozciągnął zakres brzmienia orkiestry do ekstremum.
Kompozytorami komponującymi utwory solowe na kontrabas byli: Sergey Koussevitzky, Giovanni Bottesini, Paul Hindemith
.
Do XIX i XX-wiecznych wirtuozów instrumentu należą: Gustav Laska, Lebrecht Goedecke, Eduard Madenski, Italo Caimmi, Eduard Nanny, Franz Simamdl, Joseph Eraebe, Sergey Koussevitzky oraz Helmut Nadolski. Wśród współczesnych kontrabasistów popularny stał się alternatywny strój Fb, B, E, A

 


Konkurs Muzyczny "Individualis"

 
stat4u